Nowy dział w EDUKACJI DLA SENIORÓW

Biblijną przypowieść o wieży Babel znają wszyscy. Nie wszyscy jednak wiedzą, że próby przełamania syndromu wieży Babel, mające na celu przywrócenie wspólnego dla wszystkich ludzi języka, były podejmowane już w starożytności. Powstało około tysiąca różnych propozycji (między innymi Kartezjusza, Cemeniusa, Leibniza i Newtona), jednak żadna nie wyszła poza gabinety uczonych. Udało się dopiero pod koniec XIX wieku… pewnemu uczniowi warszawskiego gimnazjum. Pomysł, na jaki wpadł młody Ludwik Zamnenhof, okazał się genialny, a przede wszystkim – został zaakceptowany przez międzynarodowe środowisko lingwistów i bardzo szybko zyskał popularność wśród ludzi na całym świecie.

Język esperanto jest dziś używany na różnym poziomie przez kilka milionów osób na wszystkich kontynentach. To wystarczająca liczba, aby tworzyć międzynarodową społeczność. Esperantyści zrzeszają się w związki krajowe i prężnie działają w organizacjach międzynarodowych. W Polsce funkcjonują: Polski Związek Esperantystów (mający oddziały w 24 miastach), Polska Młodzież Esperancka, Fundacja Zamnenhofa, Centrum im. Ludwika Zamenhofa w Białymstoku oraz najmłodsze (powstałe w 2012 roku) Stowarzyszenie Europa Demokracja Esperanto i Parlamentarny Zespół Wspierania Języka Esperanto.

Jesienią 2014 roku język esperanto został wpisany na Polską Listę Niematerialnego Dziedzictwa Kulturowego. Otwiera to drogę do starań o wpisanie języka esperanto na Listę Niematerialnego Dziedzictwa Ludzkości UNESCO. To wspaniała okazja, aby rozpowszechniać wiedzę na temat języka, a także poszerzyć grono jego pasjonatów.

Z inicjatywy pana K. Krzyżaka, znawcy i pasjonata tego języka, proponujemy cykl artykułów, które przybliżą historię powstania tego niezwykle prostego, intuicyjnego języka, zapoznają z podstawami słownictwa i gramatyki, pokażą możliwości, jakie otwierają się przed posługującymi się nim osobami oraz uświadomią pozajęzykowe wartości przyświecające jego twórcy.

Zapraszamy do czytania i nauki. Pierwsza lekcja już za kilka dni...